History

Nauczanie technologii w Polsce zapoczątkowała Szkoła Przygotowawcza do Instytutu Politechnicznego w Warszawie z lat 1826 - 1831. Starania o przywrócenie narodowi niepodległego bytu polegały między innymi na próbach stworzenia niezależnego przemysłu, a więc i kadr dobrze przygotowanych do jego prowadzenia. Ten bardzo konkretny cel kształcenia technologicznego przyświecał również autorom programu studiów Instytutu Politechnicznego w Warszawie w latach 1901 - 1905.

Po wybuchu pierwszej wojny światowej, wznowiono prace nad uruchomieniem Politechniki w Warszawie. Rozpoczęła ona działalność w 1915 roku, a w latach 1917 - 1918 powierzono prof. Bolesławowi Miklaszewskiemu Katedrę Technologii Ogólnej. W 1919 roku wyodrębniono Katedrę Technologii Ogólnej Nieorganicznej i Wielkiego Przemysłu Nieorganicznego, której kierownictwo objął profesor Józef Zawadzki

Technologia jako przedmiot nauczania, sprowadzała się wówczas do opisu istniejących procesów, a jako przedmiot badań - do opracowania nowych sposobów wytwarzania opartych głownie na badaniach chemicznych. Zawadzki, jako jeden z pierwszych, traktował procesy technologiczne jako zjawiska fizykochemiczne. Odchodził więc w badaniach i dydaktyce od receptur na rzecz odkrywania ogólnych praw fizykochemicznych rządzących procesami. Tezę tą zastosował radykalnie do prowadzonych badań, natomiast wykład, a potem podręcznik, były wyrazem kompromisu pomiędzy powszechnie stosowanym opisem procesów a nowatorskim ujęciem Zawadzkiego. W kształceniu studentów przywiązywał wielką wagę do ich pracy badawczej w laboratorium twierdząc, że zapewnia ona "wysoką kulturę umysłu" kształtuje myślenie technologiczne, co dodatkowo wzmacniają wymagane praktyki przemysłowe.

W 1951 roku, po śmierci prof. Józefa Zawadzkiego, kierownictwo katedry objął prof. Stefan Weychert, poszukując w dalszym ciągu zasad ogólnych rządzących biegiem procesów i stanowiących podstawę rozwiązań technologicznych. Zdaniem Stefana Weycherta, kształcenie inżynierów chemików zdolnych do twórczej pracy w dziedzinie technologii wymaga równoczesnego zdobywania przez nich wiedzy i kształtowania postawy inżynierskiej. Wynika z tego koncepcja powiązania wykładu, ćwiczeń laboratoryjnych rachunkowych i audytoryjnych z rzeczywistymi procesami przemysłowymi między innymi przez prowadzenie ćwiczeń w aparatach półtechnicznych w hali technologicznej, a także przeniesienie części zajęć na teren zakładów przemysłowych w postaci ćwiczeń terenowych (dwa tygodnie) i obozów naukowych (trzy tygodnie). Prowadzone przez studentów i pracowników zakładu badania procesów technicznych zapoznawały z problematyką przemysłową i pozwalały na konfrontację wyników badań laboratoryjnych z przebiegiem procesów wielkoprzemysłowych.

Od 1982 roku kierownikami Zakładu byli kolejno:
Krzysztof Schmidt-Szałowski 01.03.1982 - 31.08.1987
Marian Starczewski 01.02.1988 - 17.06.1988
Janusz Milewski 01.01.1989 - 30.09.1995
Krzysztof Schmidt-Szałowski 01.10.1995 - 30.09.1997
Zbigniew Kowalczyk 01.01.1998 - 17.03.2008
Mikołaj Szafran 01.05.2008 - 30.09.2017
Krzysztof Krawczyk 01.10.2017 - obecnie

 

Ta strona używa ciasteczek (cookies), dzięki którym nasz serwis może działać lepiej.  Zaakceptuj